Stories - Crossing the past: 2017

ස්වර්ණමාලී මහා සෑ මෑත ඉතිහාසය I

7/17/2017

රුවන්වැලි මහා සෑ මෑත ඉතිහාසය (i)
- නාරංවිට සුමනසාර ස්වාමින් වහන්සේ -

සම වයසේ විශ්‍රාමික හිතවතුන් කිහිප දෙනෙකු සමග කතා බහක යෙදී සිටින අතර රුවන්වැලි මහා සෑයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු වලදී මූලිකත්වය ගත්තේ කවුරුන් විසින්දැයි සාකච්චාවක් ඇතිවිය. පසුගිය සියවස මැද කාලයේ උපත ලද, අද විවෙකීව සිටින අප බොහෝ දෙනෙකු එතරම් ඵලදායි නොවන මෙවැනි දේ ගැන කතා කිරීමෙන් මහත් ආශ්වාදයක් ලබන බව රහසක් නොවේ.

මිහිඳු මා හිමියන් විසින් මහා සෑය ඉදිකළ යුතු ස්ථානය දෙවන-පෑ-තිස් රජු වෙත දැක්වීම, දුටු ගැමුණු රජතුමන්ට මහා සෑය ඉදිකිරීමේ අදහස මතුවීම, ජල බඳුනක වූ දිය බුබුලක් පෙන්වා බුබ්බුලාකාර හැඩය පැහැදිලි කළ ආකාරය, ස්වර්ණ මාලි දෙවඟන සමග වූ එකඟතාවය, චෛත්‍යයේ නිධන් කිරීම සඳහා විවිධාකාරයෙන් ධාතුන් වහන්සේලා ලද අයුරු, කටයුතු නිමවීමට පෙර රජතුමා ගිලන් වීම, සද්ධාතිස්ස කුමරු චෛත්‍යයේ අවසන් නිමාව සුදු පිළියෙන් මවා පා දුටු ගැමුණු රජතුමන්ට දර්ශනය කර වූ අයුරු ආදී කතා අප ළමා කළ සිටම අසා පුරුදුය. මෑත ඉතිහාසයේදී මහා සෑය අද ඇති තත්වයට ගෙන එම සඳහා වූ ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාවලිය සහ එහි දී පෙරමුණ ගත් අය පිළිබඳව පැහැදිලි තොරතුරු දැන නොසිටියෙමි. ඉහත පැණයට පිළිතුරක් සෙවීම සඳහාත්, මගේ දැනුමට යමක් එක් කර ගැනීම සඳහාත් ඒ පිළිබඳව සොයා බැලීමි.

නොදන්නා දෙයක් දැනගැනීමට අද ඇති පහසුම මාර්ගය අන්තර්ජාලයයි. මෙම තොරතුරු සොයාගත්තේ අන්තර්ජාලය සහ හමු වූ පොත පත තුලිණි. මා ඉතිහාසය ගැඹුරින් හදාරා නැත. ගිලිහි ඇති යම් තොරතුරක් වේ නම්, එම හිදැස් පිරවීමට උදව් වන්නේ නම් ස්තුතිවන්ත වෙමි.

13 වන සියවස කාලිංග මාඝයන්ගේ සහ චන්ද්‍රභානු යන ආක්‍රමණිකයින් අතින් සිදුවූ මහා විනාශයෙන් පසුව ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ජනශුන්‍ය තත්වයට පත් අනුරාධපුර රාජධානිය වනාන්තරය විසින් වසාගන්න ලදී. රුවන්වැලි මහා සෑ රදුන් ද ගස් වැල් වලින් වැසුන පස්-ගඩොල් කන්දක් ලෙස වනයට එක් විය. යලිත් අනුරාධපුරය ජනාවාස වුයේ කවදාද? කැලයෙන් වැසුණු සිද්ධස්ථාන යලි සොයාගත්තේ කවුරුන් විසින්ද? කවදාද? ආදී තොරතුරු පැහැදිලි නැත.

17 වන සියවස ලක්දිව සිරකරුවකු වූ රොබට් නොක්ස්ගේ ‘An Historical Relation of the Island Ceylon’ (1681) හි අනුරාධපුරය හරහා මල්වතු ඔය ඔස්සේ මන්නාරම දක්වා ගිය ගමන ගැන විස්තරයක් ඇත. ‘අනරෝදබුරෝ’ යනු නගරයක් යයි කිව නොහැකි වනයෙන් වටවූ මහා තැනිතලා පෙදෙසක් බවත් එවැනි වෙනත් පෙදෙසක් රට තුල තමා දැක නොතිබුණු බවත් එහි සඳහන්ය. එහි සැතපුමක් පමණ විශාල පැරණි ජලාශයක් වූ බවද එය ස්වභාවික ජලාශයක් නොව ගොවි බිම් වලට ජලය ලබා ගැනීමට මිනිසා විසින් සෑදු එකක් බවද ඔහු කියයි. අතර මග දුටු ගල් කණු සහ කළුගලින් කළ පාලම් හැරුණු විට අනෙකුත් පැරණි නටඹුන්, පලායන සිරකරුවකු වූ නොක්ස් ගේ අවධානයට යොමු නොවීම පුදුමයක් නොවේ.

1821 දී ප්‍රකාශිත ජෝන් ඩේවි ගේ “An account of the interior of Ceylon and of its inhabitants with travels in that island ” හි ඉංග්‍රීසීන් ලංකාව යටත් කරගත් මුල් කාලයේ අනුරාධපුරය මෙලෙස විස්තර කරයි.

“ඉතිහාසයේ දිගු කලක් අගනුවරව පැවති ‘අනූරාදපූර’ අද වියලි කාන්තාරයක් මධ්‍යයේ ඇති නොවැදගත් කුඩා ගම්මානයකි. එහි ඉතිරිව ඇත්තේ විශාල ජලාශයක්, පරිසරය පුරා විසිරී පවතින ගල් කණු සහ පැරණි ස්තුප නටබුන් යයි සැලකිය හැකි පස් කඳු දෙක තුනක් පමණි. නමුත් අදටත් එය රටවැසියන්ගේ වන්දනා මානයන්ට පාත්‍රවන පුජනීය භූමියකී.” මෙම තොරතුරු ස්වදේශිකයින් වෙතින් සහ 1818 කැරැල්ල සමයේ අනුරාධපුරයට ගිය හමුදා නිළධාරීයකු වෙතින් ලද බව ඔහු කියයි.

‘Eleven Years in Ceylon’ රචක මේජර් ජොනතන් ෆෝබ්ස් අනුරාධපුරය ගැන සඳහන් කරන්නේ, මහා බෝධිය අවට හැරුණු කොට, බුදුන්ගේ ධාතු නිධන් කොට ඇතැයි කියන මහා ස්මාරක නටබුන් පවා සම්පුර්ණව හෝ අර්ධ වශයෙන් වනයට යටවී තිබු බවයි. ෆෝබ්ස් මුල් වරට අනුරාධපුරයට ගොස් ඇත්තේ 1828 දී ය. තවද ඉපැරිණි ලාංකික ගල්කැටයම් ගැන වර්ණනා කරන ඔහු මෙසේ කියයි; “ශේෂව ඇති සිංහලයින්ගේ ඉපැරණි වාස්තුවිද්‍යාත්මක සහ ගොඩනැගිලි කර්මාන්ත දකින විට වඩා කැපී පෙනෙන ලක්ෂණය නම් ඒවායෙහි ඇති සරළ භාවයයි. නමුත් කලාත්මක සහ මටසිළුටු බව අතින් ඔවුන්ගේ කළුගල් කැටයම් නිර්මාණ, නවීන උපකරණ, දැනුම සහ ශිල්ප කෞශල්‍යය යොදාගෙන අද යුරෝපයේ කෙරෙන උසස්ම තත්වයේ කළුගල් කැටයම් අභිබවා සිටී.”

ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවේ ඒජන්ත වරයෙකු වූ ආර්.ඩබ්ලිව්.අයිවර්ස් ගේ වාර්තා වලට අනුව 1833 දී අනුරාධපුර නගරයේ ඉංග්‍රීසි නිලධාරියෙක් ස්ථාන ගතකල බවට සඳහනක් ඇත. එම කාලයේදී පවා ශ්‍රී මහා බෝධිය රැකබලාගනිමින් පුද පූජා පවත්වමින් භික්ෂුන් වහන්සේගේ වැඩ වාසය කර ඇත.

‘50 Years in Ceylon’ රචක මේජර් තෝමස් ස්කිනර්, රොබට් විල්මට් හෝර්ටන් ආණ්ඩුකාරවරයා සමග 1934 දී මහනුවර සිට අනුරාධපුරයට ගිය ගමන ගැන සඳහන් කරන්නේ; “මාතලේ, දඹුල්ල පසු කරන අතරමගදී බොහෝ වන්දනාකරුවන් හමුවිය. පුරාණ නුවරට ලඟා වූ විට, ක්‍රිස්තු වර්ෂයට අවුරුදු හාරසිය පනහකට පෙර රෝපණය කරන ලද ශුද්ධවූ බෝධි වෘක්ෂය අවට, ජනයාගෙන් පිරි පැවති අයුරු දිස්විය.”

1853 දී සැදැහවත් පිරිසක් එක්ව ගරාවැටී තිබු රුවන්වැලි සෑය සුදු පිළියෙන් ආවරණය කර පින්කමක් පවත්වා ඒ මත ලෝහයෙන් නිමකළ කොත් කැරැල්ලක් තැන්පත් කළ බවට සටහනක් ද හමුවුණි. එහිදී මූලිකත්වය ගත් අය පිලිබඳ තොරතුරු නොවිය. නටබුන්ව තිබූ රුවන්වැලි සෑයේ පැරණි ඡායාරූප වල දක්නට ලැබෙන්නේ මෙම කොත් කැරැල්ල විය යුතුය. යටත් විජිත පාලනයක් යටතේ වුවද ස්ථාවර සාමකාමී පරිසරයක් තිබු මෙම වකවානුවේදී, නටඹුන් වූ වෙහෙර විහාර වැඳ පුදා ගන්නට සහ දැක බලාගන්නට ඈත පළාත්වල සිට බොහෝ පිරිසක් විවිධ දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ අනුරාධපුර මහ මෙව්නා උයන වෙත වන්දනාවේ ගොස් ඇති බව පැහැදිලිය.

19 සියවස මැද කාලයේදී දොළුව, නාරංවිට රත්නායක අප්පුහාමි පවුලේ දරුවෙකු ගමේ පන්සලේ ඇසුර ලබා කරල්ලියද්දේ ඥානතිස්ස නායක ස්වාමින්වහන්සේ වෙතින් නාරංවිට සුමනසාර නමින් පැවිදි බව ලැබීය. පසුව උඩුදුම්බර ප්‍රදේශයේ ශාසන සේවයේ යෙදුණු මෙම හිමි නම වන්දනාවේ ගිය කරත්ත නඩයක් සමග අනුරාධපුර මහා මේඝ උයන වෙත ළඟාවිය. ඒ 1873 දීය.

මෙම සේයාරුවේ පැරණි වාහල්කඩ ඉදිරිපිට වැඩසිටින්නේ සුමනසාර හිමියන් විය යුතුය.

වල් වැදී ඉතා කනගාටුදායක තත්වයක තිබූ රුවන්වැලි මහා සෑය දැක සංවේගයට පත් උන් වහන්සේ මහ සෑ රදුන් නැවත පිරිසිදුකර යතා තත්වයට පත්කළ යුතුයැයි අදිටනින් එම පුණ්‍ය භුමියේ ම නතර වී ඇත. අසල වූ අබලන් කරත්තයක් තම වාසස්ථානය කරගෙන තනිවම සෑ මලුව පිරිසිදු කර පුද පූජා පවත්වමින් එහිම රැඳී සිටි උන්වහන්සේ ගේ තනි නොතනියට සිටියේ සුනඛයෙකු පමණි. රුදුරු වනසතුන්, විසකුරු සර්පයින් සහ මැලේරියා වසංගත ආදිය අතර, එහි වැඩසිටිමින් පොහෝ දිනවල පැමිණෙන උවසු උවැසියන් සහ පිටපලාත් වලින් පැමිණෙන වන්දනාකරුවන්ගේ සහයෝගය ද ඇතිව ශ්‍රමදාන මගින්, මදින් මද සෑ මලුව එළිපෙහෙළි කරමින් රුවන්වැලි සෑය යලි ගොඩ නගා ගැනීමේ මහා කර්තව්‍යය ආරම්භ කළේ නාරංවිට සුමනසාර හිමියන්ය.

විවිධ ව්‍යාපාර මගින් මුදල් උපයා ගත් සිංහල බෞද්ධ ධනවතුන් පිරිසක් මේ වන විටත් රට තුල මතුව සිටියද, බෞද්ධ නායකයෝ මතුවී නොසිටියහ. බෞද්ධ ප්‍රභෝධයක්ද නොවිය. (1864 දී උපත ලද දොන් ඩේවිඩ් හේවාවිතාරණ නොහොත් ධර්මපාල තුමා, එකල නව හැවිරිදි දරුවෙකි. බ්ලැවස්කි මැතිණිය සහ ඕල්කොට් තුමා ගේ ආගමනය සිදුවුයේ 1880 දිය.)

මෙම භික්ෂුවගේ කටයුතු ආරංචි වී එවකට එම පළාත බාර රජයේ ඒජන්ත වරයා වූ ඩික්සන් මහතා එහි පැමිණ සුමනසාර හිමිගේ නොපසුබට උත්සාහය ගැන ප්‍රසාදය ඇතිවී එවකට සිටි විලියම් හෙන්රි ග්‍රෙගරි ආණ්ඩුකාරවරයා (1872 – 1877) වෙත ඒ පිළිබඳව දන්වා ඇත. “වන කඩතුරාවෙන් වැසි ඇති මෙම සුන්දර සිහිවටනය නිරාවරණය කිරීමට සහයෝගය දීම එහි බාරකරුවන් වන අපගේද වගකීමකි” ("The Maha Seya looked a beauty in purdah. As guardian of this damsel, we need to give support to unveil the beauty of this.") යනුවෙන් එම ලිපියේ වූ බවට දැක්වේ. පැරණි නටබුන් පිළිබඳව උනන්දුවක් දැක්වූ ග්‍රෙගරි ආණ්ඩුකාර තුමා එහි පැමිණ සුමනසාර හිමියන් වෙහෙස නොබලා තනිවම කරන මහා වැඩ කොටස දැක පැහැදී එම ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සඳහා රුපියල් දහසක පෞද්ගලික පරිත්‍යාගයක් කළ බවද සඳහන්ය. ආණ්ඩුකාර තුමා මෙම පුවත සහ එම කටයුත්තයෙහි වටිනාකම දැනුවත් කරමින් තම ඉහළ නිලධාරින් වූ, බ්‍රිතාන්‍යයේ යටත් විජිත පිලිබඳ රාජ්‍ය ලේකම්වරුන් ව සිටි කිම්බර්ලී සාමි මෙන්ම කාර්නවන් සාමි සමගද කරන ලද ලිපි ගනදෙනු පිළිබඳ තොරතුරු ඇත. 1876 දී ආණ්ඩුකාර තුමා පෞරාණික දේ පිළිබඳව දැඩි උනන්දුවක් දැක්වූ කාර්නවන් සාමි වරයා වෙත යවන ලද වර්තාවක සුමනසාර හිමියන්ගේ කැපවීම සහ එම ශාසනික කටයුත්තේදී දෙන නායකත්වයත්, කිසිදු පුද්ගලික වාසියකින් තොරව පින් පිණිස පමණක්ම උන්වහන්සේ සහ ජනතාව තම ශ්‍රමය සහ ධනය වැය කිරීමත් අගය කර ඇත. අද මෙන් මහා පරිමාණ තාක්ෂණික උපකරණ නොතිබූ එම අවධියේ දී, කැත්ත උදැල්ල භාවිතයෙන් මෙම කටයුත්තෙහි නිරතවූ සුමනසාර හිමියන් යටත් විජිත පාලකයන්ගේ අනුග්‍රහය ලබන අතරම, ලාංකීය සිංහල බෞද්ධ දානපතියන් ගේ ආකර්ෂණය සහ විශ්වාසය දිනා ගැනිමටද සමත් විය.

(සුමනසාර හිමියන්ගේ අපවත්වීම සිදුවුයේ කිනම් කාල වකවානුවකදැයි සඳහනක් නොමැති නමුත් උන්වහන්සේ වසර 30 කට අධික කාලයක් රුවන්වැලි සෑ ගොඩනැගීමේ කටයුතු සඳහා කැපකළ බව පැහැදිලිය.)

ශිෂ්‍ය පාර්ලිමේන්තුව

3/07/2017

ශිෂ්‍ය පාර්ලිමේන්තුව

“අප්පච්චි...... අප්පච්චී........ අපිටත් ඡන්දයක් තියනවා..... මේ....!” කියමින් නිපුනී තම පාසල් බෑගය තුලින් ගෙන ආඩම්බරයෙන් පෙන්වුයේ විවිධ පැහැයෙන් යුතු කඩදාසි කැබලි කිහිපයකි.

දිනපතා රාජකාරිය අවසන්ව නිවසට පැමිණෙන තිලක්, දවසේ වටිනාම කාලය ලෙස සලකන්නේ තම දරු දෙදෙන සමග ගතකරන හෝරා කිහිපයයි. ඔවුන්ගේ හුරතල් කතා අසමින් පාඩම් කටයුතු වලට උදව් කිරීම දවසේ වෙහෙස නිවාගැනීමට ලැබෙන මහඟු පිටුවහලකි.

“අද ඉන්ටර්වල් එකේදි ලොකු අක්කිලා ආව ඡන්දේ ඉල්ලන්න....... මේ බලන්නකෝ ......” බාලිකාවන්ගේ නම්, අංක සහ කතිර සහිත ප්‍රචාරක තුණ්ඩු හිහිපයකි ඒ. A4 කඩදාසියේ ඡායාපිටපත් කර කපාගත් ඒවා මෙන්ම, පරිගණක චිත්‍රනයෙන් වර්ණවත්කර මිල වැඩි ඝන කඩදාසියේ මුද්‍රිත සිත්ගන්නා සුලු ඒවාද ඒ අතර විය.

2016 වසරේ ප්‍රාථමික අංශයේ උගත් ඇය, ද්විතීයික අංශයට උසස්වීම ලබා හය ශ්‍රේණියේ අධ්‍යාපනය අරඹා මාස දෙකක් වත් ගෙවීගොස් නැත. නිපුනි, ඉහල ඉස්කෝලේ අලුත් පන්තියේ අලුත් අත්දැකීම් වෙත උද්යෝගයෙන් මුහුණ දෙන ආකාරය පසුගිය සති කිහිපය පුරාවට නිවසේ අයට මහත් සතුටක් ලබා දුනි. ජනවාරි මාසය තුලම ඇගේ මාතෘකාව වූයේ නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා තරඟයයි. තමා සහභාගී වූ බෝලය අතිනත යවන කණ්ඩායම් තරඟයේ පුහුණුවීම් සඳහා නිවසේදී උදව්දීම අම්මා, අප්පච්චී සහ මල්ලිගේ වගකීම විය.

“ලබන සඳුදා ඡන්දේ තියෙනවාලු ......... කොහොමද අප්පච්චී ඡන්දේ දෙන්නේ.........? ඒ ඇගේ ගැටළුවයි. වසර දෙකකට පමණ පෙර තම වැඩිහිටියන් සහභාගී වූ ක්‍රියාවලියකට ඒ ආකාරයෙන්ම සහභාගී වීමේ අවස්ථාව ඇයට උදාවී ඇත.

“ඒ එක අක්කි කෙනෙක් වත් මම අඳුනන්නේ නැහැ........ මං දන්නේ නැහැ කාටද ඡන්දේ දෙන්නේ කියලා........

ඇගේ දෙවන ගැටළුව එයයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ සමාජ වගකීම ගැන යම් අදහසක් තම දියණිය තුල රෝපණය කිරීමට මෙම අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට අදහස් කළ තිලක්;

“හොඳයි පුතා, දැන් ගිය සතියේ ඔයාලගේ ‘ස්පෝර්ට්-මීට්’ එක තිබුණනේ....... ඔයාලගේ ‘හවුස් කැප්ටන්’ ඔතන ඉන්නවද?”

“දන්නේ නැහැ, අප්පච්චී.......”

“ ‘ස්පෝර්ට්-මීට්’ එකේදි දිනලා තෑගි ගත්ත අක්කා කෙනෙක්....?”

“මතක නැහැ, අප්පච්චී......”

“ඔයාලගේ පන්තියේ යාළුවෙකුගේ, අක්කා.....?”

“නැහැ, අප්පච්චී......”

ඉල්ලුම් කරුවන් කිහිප දෙනෙකු අතරින් තමාගේ මනාපය පලකළයුතු පුදගලයා හෝ වඩා සුදුස්සා, තෝරා ගැනීමේදී සලකා බැලිය යුතු කරුණු පිළිබඳව අවබෝදයක් ලබාදීම සඳහා සරල ක්‍රමවේදයක් ගැන තිලක් මදක් සිතන්නට විය.

“අපේ පන්තියේ යාළුවො කතා වුනේ ලොකුම චොක්ලට් එක දෙන අක්කිට කතිරේ ගහමු කියලා....”

මො..කා...ක්.........???

ඔව් .... අප්පච්චී...... අපිට හරි වාසියි. ..... අක්කිලා අපිට ටොෆි-චොක්ලට් ගෙනත් බෙදනවා....... සමහර අක්කිලා නම් අර රුපියල් දෙකේ පොඩි ඒවා.......... සමහර අක්කිලා Mars, Raves වගේ රස චොකලට් දෙනවා......”

෴෴෴

ඉහතින් සඳහන් කළේ මා හිතවතෙකු පසුගියදා මුහුණදුන් සිදුවීමකි........

රටක් ජාතියක් හැටියට අපට සිතන්නට, නිවැරදි කරගන්නට බොහෝ කරුණු කරනා මෙමෙ සිදුවීම තුල ඇත.

අප යන මග නිවැරදි නොවන බව නම් සක්සුදක් සේ පැහැදිලිය......... යන්නේ තව තවත් අගාදයටමය.........

පාසල් තුල ශිෂ්‍ය පාර්ලි‌‌මේන්තු පිහිටුවනු පිළිබඳව ඡායාරූප සහ පුවත් කිහිපයක් මාධ්‍ය තුලින් දුටුවෙමි. ඒ පාසල් අවධියේදී ම දරුවන් වෙත නායකත්වය සහ සමාජ වගකීම් පිළිබඳව පුහුණුවක් ලබාදීම සඳහා හඳුන්වාදුන් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශ ව්‍යාපෘතියක් විය යුතුය. එමගින් අපේක්‍ෂිත අරමුණු මොනවාද?

පාසල් පද්ධතියටත් මේ හඳුන්වා දෙන්නේ ශිලාචාර සමාජය විසින් පිටු දැකිය යුතු, ‘අල්ලස් දීමේ’ සහ ‘ගැනීමේ’ පහත් සංස්කෘතිය ම නොවේ ද?

‘දෙමාපියෝ’ සහ ‘දරුවෝ’ මේ ආකාරයට කටයුතු කරත් නම් අපේක්‍ෂිත අරමුණු ඉටුවනවා ද?

මෙම කර්තව්‍යයේදී ගුරු භූමිකාව කුමක් විය යුතුද?

මෙවන් දේ සිදුවන්නේ විදුහල්පතිවරු සහ ගුරුවරු නොදැනුවත්ව ද?

ඔවුන් මේ දේ දැක දැකත් නොදැක්කා සේ සිටිනවා ද?

මෙවැනි දේ නවතා දැමීමට වගකීමක්, ඕනෑ කමක් හෝ බලයක් පාසල් බලධාරීන්ට නොමැති ද?

මැති ඇමති වරුන් ගේ මූලිකත්වයෙන් ගරු ගාම්භීර උත්සව පවත්වා, පහන් දල්වා, කතා පැවැත්වීමෙන් පමණක් තම වගකීම් ඉටුවෙතැයි ඔවුහු සිතත් ද?

එක්තරා පාසලක ශිෂ්‍ය පාර්ලිමේන්තු ආරම්භක සැසි වාරයට ආරාධිත අමුත්තා ලෙස සහභාගිවූ ජ්‍යෙෂ්ට ඇමතිවරයෙකු පාසල් දරුවන්ගේ විවාද වලට සවන්දීමෙන් අනතුරුව;

“මේ ළමයි, අපි පාර්ලිමේන්තුවේ රණ්ඩුවනවටත් වැඩිය සැරටනේ කතාකරන්නේ.....” යනුවෙන් තම කතාවේදී කීවේ ලු ..........

ආචාර්ය මණ්ඩලයත් සිසුවියනුත් එම ‘විහිළුව’ සිනා සෙමින් රස වින්දා ලු......

ඒ සිදුවීම කන වැටුණු සැනින් මගේ මතකයට නැගුනේ රෝහණ බැද්දගේ සහ බන්දුල විජේවීර කලකට පෙර ගයනා කළ ගීතයකි...

“අපේ පැත්තේ මහා කකුළුවෝ පොඩි එවුන්ට කෙලින් යන්න කියලා දෙනවා”

“අනේ හොඳයි.... දැන් පොඩි උන්වත් කෙලින් යනවා ඇතිනේ .....?”

“මොන පිස්සුද....? උන් ඔක්කොම හරහට යනවා....”

මෙවැනි සිදුවීම් අසා සිනහවන්නට නොව, අඬන්නට කාලයයි මේ!!!!!!!

෴෴෴

මා පාසල් සමයේදී දුටු සමාන සිදුවීමක් සමග උගත් පාඩමක් සිහිවේ.......

අප 9 ශ්‍රේණිය අධ්‍යාපනය අරඹා පළමු වාරයයි. එතෙක් අප සිංහල සාහිත්‍ය සමිති අත්දැකීම ලැබූයේ පන්ති කාමරය තුලය. කලාතුරකින් යාබද පන්ති දෙකක ගුරුතුමන්ලාගේ එකඟතාවය මත සුහද විවාදයක් පැවැත්වුවා ද මතකය. ජ්‍යෙෂ්ට සිංහල සාහිත්‍ය සමිති සාමාජිකත්වය ලැබුවේ 9 ශ්‍රේණියෙන් ඉහළ සිසුන්ය.

ඒ වසරේ ජ්‍යෙෂ්ට සිංහල සාහිත්‍ය සමිති තනතුරු සඳහා වූ නිලවරණයේදී මුල් වරට ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමේ අයිතිය අපට ද හිමිවිය. ඉහළ පන්ති වල සිසුන් දෙදෙනෙකු (ඒ කාලයේදී 'අයියලා' 'මල්ලිලා' ලෙස පොදු හැඳින්වීමක් පාසැල තුල නොවිය.) ඡන්ද පත්‍රිකා සහ ඡන්ද පෙට්ටිය රැගෙන පන්තියෙන් පන්තියට ගොස් සිසුන් විසින් ලකුණු කළ පත්‍රිකා ඡන්ද පෙට්ටියට එකතු කර ගැනීමයි සිදුවුයේ. ජ්‍යෙෂ්ට අංශයට නවකයින් වූ අපි ඒ ඉල්ලුම් කරුවන් බොහෝ දෙනෙකු නම් වලින් දැන නොසිටියෙමු. ඡන්ද පත්‍රිකා බෙදා දුන් වැඩිහිටි සිසුවා ඒ බෙදාදෙන අතරම “ලේකම්, අංක 2 ට කතිරේ ගහන්න” යයි අප දැනුවත් කරමින් ගියෙන් වැඩි දෙනෙකුගේ මනාපය එම අංකයට යොමු වීමද නිතැතින් ම සිදුවිය. නවකයින් හැටියට එතැනින් එහාට එම සිදුවීම පිළිබඳව අප උනන්දු නොවීමු.

පසුදින පාසලේදී ජ්‍යෙෂ්ට ගුරුතුමන්ලා දෙදෙනෙක් පන්ති වලට පැමිණ එම ඡන්ද විමසීම සිදුවුයේ කෙසේදැයි අප විමසිය. අපි සිදුවූ දේ පැවසිමු.

සිංහල සාහිත්‍ය සංගමයේ පළමු සභා වාරයේදී මුලින්ම සභාව ඇමතු අනුශාසක ගුරුතුමා සිංහල සාහිත්‍ය සංගමය, බෞද්ධ සංගමය හෝ විද්‍යා සංගමය වැනි පාසල් සමිති සමාගම් වල මූලික අරමුණ පාසල් අධ්‍යාපනයෙන් පසුව සමාජයට එක්වූ විට කටයුතු කරන්නට සිදුවන සමාජ සංස්ථා තුල හැසිරීම සඳහා හුරුවක් සහ අත්දැකීම් ලබාදීම බව පැහැදිලි කළේය. එබැවින් මෙම අවස්ථාවන් වැඩිහිටි සමාජය තුල නිවැරදිව කටයුතු කළ යුතු ආකාරය පිළිබඳව පුහුණුවක් බවත් ඉන් උපරිම ප්‍රයෝජනයක් ලබාගැනීම අපගේ වගකීම බවත් පෙන්වා දුන්නේය.

සිංහල සාහිත්‍ය සංගමයේ නිලවරණයේදී යම් අක්‍රමිකතාවයක් සිදුවී ඇති බව සැකයකින් තොරව ඔප්පු වී ඇති බව සඳහන් කළ එතුමා ‘තිලමුට්ටි ජාතකය’ උදාහරණයට ගෙන ගුරුවරුන්ගේ වගකීම දරුවන් වැරදි මාර්ගයෙන් ගලවාගෙන නිවැරදි මගට යොමුකිරිම බැවින් ලේකම් තනතුර සඳහා වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ලබාගත් සිසුවා තරඟයෙන් ඉවත් කර දෙවන වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණය ලබාගත් අය ලේකම් ලෙස නම් කරන බව දැනුම් දුණි. එතුමා එම දේශනය ඉදිරිපත් කළ ආකාරයෙන් වැරදි ලෙස වැඩි ඡන්ද ලබාගත් සිසුවා අනෙක් සිසුන් ඉදිරියේ අපහසුතාවයකට පත් නොවුන බව මගේ අදහසයි. ඔහු ද තම වරද වටහා ගන්නට ඇත. එදා සමිති ශාලාවේ රැස්ව සිටි සියලුම සිසුන්ගේ අනාගත ජිවිතයට වටිනා උපදෙසක් ලද බවනම් සත්‍යයකි.

‘තිලමුට්ටි ජාතකය’ කතන්දරයක් ලෙස ඊට පෙර අසා තිබුනද, එහි සැබෑ අරුත සහ ප්‍රභල පණිවිඩය මා සිත තුල ධාරණය වූයේ ද එදාය.

තක්කඩිකමක් ...II

2/07/2017

අතීත කතාව ... පන්සලේ යතුර

ඒ 1967 හෝ 68 විය යුතුය. රටේ සාමකාමී යුගයකි. සුනන්ද අප පාසලට පැමිණියේ 8 හෝ 9 ශ්‍රේණියට ය. ඔහුගේ ගම් පළාත අකුරැස්ස ය. දකුණේ උපත ලබා රට පුරා ප්‍රධාන නගරවල සුළුවෙන් ව්‍යාපාර අරඹා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ධනවත්, ප්‍රධාන ව්‍යාපාරිකයන් බවට පත්වූ පවුල් ජාලයක ඥාති දරුවෙකි ඔහු. නෑදෑයින්ගේ දරුවන් තම ව්‍යාපාර පවත්නා ප්‍රදේශවලට ගෙන්වාගෙන ඔවුනට අධ්‍යාපනය ලබා දෙන අතර ම ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන යාම පිළිබඳව අත්දැකීම් ලබා දී පසු කාලීනව ව්‍යාපාර පුළුල් කිරීමේ දී වගකීම් බාර දීමත් තනිව නැගී සිටීමට උදව් කිරීමත් එම දකුණේ ව්‍යාපාරිකයන්ගේ සිරිතකි.

සුනන්ද, අප පන්තියේ සිටි අයගේ සාමාන්‍ය උසට වඩා මදක් උස, සිහින් සිරුරකින් සහ නිරතුරුව සිනාමුසු මුහුණකින් සිටි ප්‍රසන්න අයෙකි. වාරය අතර මගදී අලුතින් පන්තියට එකතුවන සගයෙකු පිළිගැනීමට ටික කලක් ගත වුවද, සුනන්ද ඉතා ඉක්මනින් අන් අය සමග මිතුරු විය. නොපැකිල ඉදිරිපත් වීම මගින් ගුරුවරුන්ගේ ද සිත් දිනා ගත්තේය. පැහැදිලි වටකුරු අත්අකුරුත්, ලස්සනට චිත්‍ර ඇඳීමේ හැකියාවත් ඔහු පෙරට ගෙන ආ අනෙකුත් සාධක විය. ජාතික සෞඛ්‍ය සතිය වෙනුවෙන් පැවති දිස්ත්‍රික් චිත්‍ර තරගයකදී සුනන්ද ත්‍යාගයක් දිනා ගත් බවක් ද මතක ය.

වරක් අප අතර වූ සුළු ගැටුමකදී මා ඔහුගේ අතට පැන්සලෙන් ඇන පැන්සල් තුඩ කැඩී මසට කා වැදුණු සිද්ධියක් සිහි වේ. අපගේ සාමාන්‍ය සිරිත වුයේ එවැනි අවස්ථාවලදී ගුරුතුමාට පැමිණිලි කර චුදිතයාට දඬුවම් කරවීමයි. නමුත් සුනන්ද මගේ අතින් අල්ලා “මචාන් උඹ මට ඇන්නා නේද? ” යි අසා නිහඬ විය. ඒ මා සිතට තදින් බලපෑ සිදුවීමකි. ඔහු මගේ කිට්ටුම මිතුරෙකු වීමට ද එය හේතු විය.

අමතක නොවන තවත් සිදුවීමක් පන්තියේදී සිදුවිය. එකල නව යොවුන් වියේ පසුවූ අප නොදන්නා දේ දැනගැනීමේ බලවත් ආසාවකින් යුතු වූ අය වීමු. (අද මෙන් අන්තර්ජාලය තුලින් ‘sex’ සොයා ලෝක වාර්තා වලට දායක වීමේ පහසුකම් එදා නොවිය.) පිරිමි පාසලක් වූ නිසාම, අප එක්තරා අසහනයකින් මෙන්ම, පන්තියේ කොල්ලන් පමණක් සිටි නිසාම වැඩි නිදහසක් ද භුක්ති විඳිමින් සිටියෙමු. කියවිමට නුසුදුසු යයි සමාජ සම්මතයක් තිබු ශත75 ඩීමන් ආනන්දගේ මාරක කතා පොතක් හෝ සභ්‍යත්වයේ සීමාවට එහා ගිය සිතුවම් සහිත සඟරාවක් ඉඳහිට කවුරුන් හෝ පන්තියට රැගෙන එයි. එය කියවීමට හෝ පින්තූර බැලීමට ඇතිවන්නේ ලොකු තරඟයකි. වරක් කොළඹ යුගයේ කවියෙකුගේ “මඟුල් දා රෑ” නම් කවි පොතක් කවුදෝ පන්තියට ගෙනාවේ, විවේක කාලය අවසානයේදී ආපසු හිමිකරුට බාර දිය යුතුයැයි යන කොන්දේසියක් ද සමග ය. පොතක් කීවාට එය මුද්‍රිත පොතක් නොවීය. අතින් ලියන ලද දිගු සඳැස් කවි පෙළක් සහිත හමගිය, කොළ ඉරීගිය දුර්වර්ණ වූ ඇක්ස්සයිස් පොතකි. සැමදෙනම එකිනෙකා පරයමින් එය කියවීමට උත්සාහ කරද්දී තමන් වෙත වූ හිස් ඇක්ස්සයිස් පොතක් ගත් ආනන්ද කලබල නොවී සිටින ලෙසට අප නිහඬ කර හනි හනික මුළු කවි පොතම පිටපත් කළේ ය. නියමිත වෙලාවට කවි පොත ආපසු හිමිකරුට බාර දීමට හැකිවූ අතර, පන්තියේ සියලු දෙනාටම නිදහසේ එය රසවිඳිමට ද ඉඩ ලැබුණි. අපගේම වයසේ වුවද සුනන්ද අපට වඩා ඉදිරියෙන් සිටි, කලබල නොවී කළ යුතු දෑ තෝරා බේරා ගැනීමේ හැකියාවකින් ද යුතුවූ අයෙකි. නමුත් ඔහු දඟකාර, අනර්ථකාරී හෝ අකීකරු සිසුවකු නොවිය.

සුනන්ද නැවතී සිටියේ තම මාමාට අයත් නගරයේ පිහිටි කඩයක ඉහළ මහලේ ය. අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය ලං වෙද්දී අප තිදෙනෙකු ඉරිදා දිනවල එහි ගොස් පාඩම් කිරීමටත් විශේෂයෙන් ගණිත ගැටළු සාකච්ඡා කිරීමටත් පුරුදු වීමු. බිස්කට් සමාගමක නියෝජිත ප්‍රාදේශිය ගබඩාව වූ එහි වහලය දක්වාම බිස්කට් සහිත කාර්ඩ්බෝඩ් පෙට්ටි අසුරා තිබුණි. නිවසක එකතු වී වැඩිහිටියන්ගේ අවධානය යටතේ පාඩම් කරනවාට වඩා නගරය පාළු දිනක කඩයක ගබඩාවක් තුළ පාඩම් වැඩ කිරීම වෙනස් අත්දැකීමක් විය. පළුදු වූ පෙට්ටි තුළ වූ බිස්කට් තම පරිභෝජනයට ගැනීමේ සුවිශේෂී වරප්‍රසාදය ද සුනන්ද සතු විය. එම දෙසැම්බරයේදී අප අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දුනිමු.

එකල, දෙසැම්බරයේ සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට පළමු වරට මුහුණ දුන්නෝ, අද දරුවන්ට අහිමි වී ගිය සුවිශේෂ වූ වරප්‍රසාදයකට හිමිකම් කීමේ වාසනාවන්තයෝ වූහ. විභාග ප්‍රතිඵල එන තුරු, ඊළඟ වසරේ පළමු වාරය කිසිම වගකීමකින් තොරව පාසල් යාමටත් ඉගෙනීමේ කටයුතුවලින් ද නිදහස් සැහැල්ලු දිවියක් ගෙවීමටත් ලැබුවා වූ මහඟු අවස්ථාවයි ඒ. (උනන්දුවෙන් යම් කටයුත්තක් සඳහා අවධානය යොමු වූවා නම් ඒ ඉංග්‍රීසි දැනුම වැඩි දියුණු කර ගැනීම සඳහා පමණි. - අප බොහෝ දෙනෙකු සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයේ ඉංග්‍රීසි විෂයයට පෙනී සිටියේ අත්හැර දැමු විෂයයක් ලෙසිනි. - අනාගත අවශ්‍යතා පිළිබඳව මනා අවබෝධයකින් පසුවූ අප ගුරුතුමන්ලා මෙම කාලය තුල ඒ සඳහා සුවිශේෂී කැපවීමක් කිරීම සඳහා අප දිරිගැන්වූහ. ඉංග්‍රීසි විෂයය සැබෑ අවබෝධයකින් යුතුව ඉගෙන ගත්තේ එම මාස තුනේදී යයි කීම නිවැරදිය.)

අද අප දකින්නේ සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය ආරම්භ වූ සැනින් ම මාධ්‍ය පුරා, ගස් ගල් තාප්ප පුරා දක්නට ලැබෙන උසස් පෙළ පෞද්ගලික පන්ති සහ වෘත්තීය හෝ විදෙස් උපාධි පාඨමාලා සඳහා වන ප්‍රචාරක තරගයයි. විභාගය අවසන් දින සුදු නිල ඇඳුම පුරා විවිධ වර්ණ සිහිවටන ලකුණු සමග (එකල නොවූ මෙම සිරිත අප පාසල් පද්ධතියට එකතු වුයේ කවදාදැයි නොදනිමි.) ආඩම්බරයෙන් සහ සතුටින් නිවසට එන දරුවා මෙන් ම දෙමාපියන් ද එම ප්‍රචාරක උගුලට ගොදුරු වීම නොවැලක්විය හැකිව ඇත. උසස් පෙළ හදාරන විෂයය ධාරාව සහ යා යුතු පන්ති පිළිබඳව තීරණය කිරීමට ඔවුනට සිදුව ඇත.

පන්තියේ සෑම කෙනෙකුට ම නොලැබුනත්, එම කාලය තුළ අප කිහිප දෙනෙකුට නිදහසේ ගමන් බිමන් යාමට දෙමාපිය අවසරය ලැබී තිබුණි. සුනන්ද, මා සහ තවත් දෙදෙනෙකු හැකි සෑම විටෙකම එකතු වී අපගේ බයිසිකල්වලින් නගරයෙන් බැහැර සිටින පාසල් මිතුරන්ගේ නිවෙස් සොයාගෙන යාමට පුරුදු වූවෙමු. ප්‍රධාන මාර්ගවල අඩු වාහන සංඛ්‍යාවක් ගමන් ගත්, මාර්ග අනතුරු ගැන නිතර අසන්නට නොලැබුණු එකල මෙවැනි ගමන් අනතුරු දායක ලෙස නොසැලකුණි. බයිසිකල් යතුරකින්, හුලං පොම්පයකින් සහ රබර් වෑල්ව් කැබලි කිහිපයකින් සන්නද්ධව සිටි අපට හදිසියේ සිදුවන හුලං බැසීම වැනි ආපදාවකට මුහුණ දීමේ හැකියාව තිබුණි. හැරත් ‘වින්කල්’ නමින් හැඳින්වුණු බයිසිකල් වැඩපොලවල් මහමග අසල සැතපුමක් හමාරක් ඇතුලත අනිවාර්යයෙන් ම දක්නට ලැබුණි. සුළඟට කැරකෙන පෙති සහිත බයිසිකල් රිම් එකක් පාරේ ගමන් ගන්නා වාහන වලට හොඳින් පෙනෙන ලෙස කණුවක සවිකර තිබීම දුර සිටම ‘වින්කලයක්’ හඳුනා ගැනීමේ සලකුණයි.

නිවාසවලට දුරකතන පහසුකම් ද නොවූ එකල, කලින් දැනුම් දී ගියේ ද ඉතා කලාතුරකිනි. සමහර දෙමාපියන් අප ආදරයෙන් පිළිගෙන හැකි උපරීම අයුරින් සංග්‍රහ සත්කාර කළ අතර සමහර අයට අප කරදරයක් වූ බව ද පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබුණි.

මෙතෙක් ලියැවුණේ මූලික කතාවට අදාල නොවන අනවශ්‍ය දේ දෝයි විටෙක මට සිතේ. බොහෝවිට මා අතින් ලියැවෙන්නේ මගේ මතකයන් සහ අත්දැකීම් සමග මා දුටු, දකින සමාජය සහ වටපිටාව පිළිබඳව සිතට නැගෙන සිතුවිලි ය. සමහරවිට එවන් සිතුවිලි මට ම පමණක් සිමා වූ දේ විය හැක. බරපතල වගකීම්වලින් සහ ඉදිරිය ගැන අරමුණකින් තොරව, විශ්‍රාම දිවියේ විවේකිව සිටින විට අතීත ස්මරණය ඉතා මිහිරි ය. වැඩිහිටි වියේ සිටින අප බොහෝ දෙනෙකු තම ළමා කාලය සහ වත්මන් දරුවන්ගේ ළමා කාලය සසඳා අදට වඩා එදා යහපත් බවට තර්ක කරනු මා දැක ඇත. මා අතින් ද එම වරද සිදුවනු පෙනේ. අපේ ළමා කාලයේදී අප වැඩිහිටියන් ද මේ අයුරින් ම ඔවුන්ගේ කාලයත් අපගේ කාලයත් සසඳන්නට ඇත. (මගේ බස හැසිරවීම සහ වියරණ පිළිබඳව මම සෑහීමකට පත් නොවෙමි. පැරණි මතකයක් මා ලියනුයේ හුදෙක් ම මගේ කාලය ගෙවා දැමීමටය. මා අතින් ලියැවුන දේ කිහිප දෙනෙකු අතින් හෝ ඇගැයීමක ට ලක්වූ අතර මගේ අත්දැකීම් සටහන්කර තබන ලෙස ඔවුහු මා දිරිමත් කළහ.)

කුරුණෑගලට සැතපුම් 5-10 ක් පමණ වන වපසරියේ පැරණි සිද්ධස්ථාන කිහිපයක් පිහිටා ඇත. රිදීවිහාරය, වට්ටාරම සහ මැද්දේගම රජ මහා විහාර මේ අතරින් ප්‍රධාන ය. වෙසක් පොසොන් වැනි ආගමික උත්සව සමයන්හිදී මෙම පුජනිය ස්ථාන වෙත මහා ජන කඳක් ඇදෙන අතර, නගරය අවට ජනතාව අඩු පිරිවැයකින් වන්දනාවේ යාමට මෙම ස්ථාන තෝරා ගත්හ. උත්සව සමයේදී ප්‍රධාන බස් නැවතුම්පලේ සිට විශේෂ ගමන් සේවා පහසුකම් ද සලසා තිබුණි. අනෙක් දිනවල දී කලාතුරකින් පැමිණෙන වන්දනා නඩයක් හැරුණු විට මෙම සිද්ධස්ථාන පාළු ස්වභාවයක් ගනී.

රංජන් ගේ නිවස පිහිටා තිබුණේ මැද්දේගම පන්සලට නුදුරුව ය. සුනන්ද, නිමල් සහ සුනන්දගේ ඥාති සොහොයුරෙකුත් එක් සෙනසුරාදා දිනක සවස රංජන්ලාගේ ගෙදර යාමට ක්ෂණිකව තීරණය කළෙමු. එකල අද මෙන් දුරකථන පහසුකම් නොවිය. රංජන් ගේ මව ඇතුළු පවුලේ අය, අපගේ හදිසි පැමිණීමෙන් මදක් අපහසුවට පත් වූ බව පෙනුණත් අපව සාදරයෙන් පිළිගැණුනි. අපේ ගමන් බිමන් ගැන දැනගෙන සිටි රංජන් ට නම් එය අරුමයක් නොවීය. නොපමාව ලැබුණු තැඹිලි සංග්‍රහය වෙහෙස නිවා දැමීය. දිනපතා පාසලේදී මුණගැසෙන අපට කතා කිරීමට අලුත් තොරතුරක් ද නොවීය. රංජන් ගේ කාමරයට වී පොතපත සහ ඔහුගේ සරල තාක්ෂණික නිර්මාණ ගැන කතාකරමින් සිටින විට දොර ළඟට පැමිණි අම්මා අදහසක් ඉදිරිපත් කළා ය.

“කම්මැලි කම යන්නත් එක්ක, පුතා මේ ළමයින්ව පන්සල පැත්තේ එක්ක ගිහින් එන්න. මම ඉක්මනට මොනවා හරි හදල තේ ටිකක් ලැස්ති කරන්නම්”.

ඒ හොඳ අදහසක් විය. රංජන් සමග අප පන්සල වෙත ගියෙමු. ලොකු ඉතිහාසයක් ඇති රජමහා විහාරයක් නොවුනත් එය විසිවන සියවස මුලදී ඇතිවූ බෞද්ධ ප්‍රබෝධයත් සමග දියුණුට පත් අංග සම්පුර්ණ විහාරස්ථානයකි. සාමාන්‍යයෙන් බැතිමතුන් ගැවෙසෙන වෙලාවක් නොවූ බැවින් පාළු බවක් ද ඉසිලී ය. පිළිමගෙය තුළ කතාකරන විට දෝංකාර ශබ්දය විහිදෙයි. විශේෂයෙන් මතකයේ රැඳුනේ අපායේ දඬුවම් පිළිබඳව දර්ශන නිමවා තිබු කොටසයි. පිළිමගෙය, බෝධිය සහ චෛත්‍යය දැක බලාගෙන සිරිතට මෙන් දෑත එක්කොට වන්දනා කරමින් මද වෙලාවක් එහි රැඳී නැවත නිවසට පැමිණෙන විට අප වෙනුවෙන් අග්ගලා, බිස්කට්, කෙසෙල් සමග තේ මේසයක් සුදානම් වි තිබුණි.

තේ පානයට පෙර තවත් ප්‍රශ්නයක් මතුවුණි. එනම් සුනන්ද බඩේ අමාරුවක් නිසා අපහසුවට පත් වීමයි. එකල සාමාන්‍යයෙන් වැසිකිලි ඉදිවූයේ නිවසට මදක් එපිටිනි. සුනන්ද පැමිණෙන තුරු අපේ තේ පානය පමා වූ අතර අග්ගලා වැනි දේ සුදුසුදැයි මව මදක් කණගාටුවට පත් වූවාය. සුනන්ද සඳහා විශේෂයෙන් හුලං විස්කෝතු සහ කෝපි සුදානම් විය. ඔහු ගේ අසනීප තත්ත්වය නොවුණා නම් එම ගමන ඉතා ප්‍රීතිමත් ඒකක් විය. නිවසින් සමුගනිද්දී ද පරිස්සම් වන ලෙසට අම්මාගෙන් උපදෙස් ලැබුණි.

ආපසු එන ගමනේදී සෙවන ඇති තැනක මදක් විවේක ගැනීම සඳහා නැවතුනෙමු. අසනීප තත්ත්වය ගැන විමසු විට සුනන්ද සිනාසෙමින් ලේන්සුවක එතු යමක් අපහසුවෙන් තම සාක්කුවෙන් පිටතට ගත්තේය. මගේ ඉහ මොළ රත් වුයේ එය දුටු විට ය. එහි වුයේ සෑහෙන බරකින් යුතු වූ පන්සලේ විහාර මන්දිරයේ පිත්තල යතුරයි. ඔහුට බඩේ අමාරුව ඇති වුයේ, එය හොඳින් ලේන්සුවෙන් ඔතා නොපෙනෙන ලෙස සාක්කුවේ සඟවා ගැනීමට බවත් එනිසාම අග්ගලාවල රස බැලීමට ද නොහැකි වූ බව සුනන්ද සිනාසෙමින් ම පැහැදිලි කළේ ය.

සුනන්ද සහ ඔහුගේ ඥාති සොයුරා එකතුව කොලුකමට කරන ලද දඩබ්බර වැඩකි ඒ. සාමාන්‍යයෙන් පන්සල්වල විහාරගෙයි දොර ඝනකම් දැවයෙන් කළ ඒවා ය. එහි යතුර ද ඝන පිත්තලෙන් කළ අඟල් 6-8 ක් පමණ දිග කැටයම් කළ එකකි. උදැසන දොර විවෘත කිරීමෙන් පසුව යතුර දොර අගුලේ ම රඳවා තබන අතර කිසිවෙකු හෝ එය සොරකම් කරාවියයි සැක නොසිතන්නේ ය. (මෑතකදී නම් පන්සල් තුල කෙරෙන සොරකම් සාමාන්‍ය සිදුවීම් වී ඇත. එවැනි සිදුවීම් ඇතුලත් CCTV දර්ශන රුපවාහිනි නාලිකා සහ facebook හි සුලබ දසුන්ය.) සොරකමක් ම නොවූවත් මේ සිදුව ඇත්තේ ද එය ම ය.

අධ්‍යාපන හෝ විනෝද චාරිකාවකදී හෝටලයකින් තේ පානය කර එන අතර තුර හෝටලයේ සේවකයින්ට නොපෙනෙන ලෙස රැගෙන ආ 'අසෝකා වීදුරුවක්' හෝ 'හැන්දක්' සාක්කුව තුලින් ගෙන පෙන්වූ අවස්ථා අප අතර විය. එවන් අවස්ථා වලදී ගුරුවරුනට නොදැනෙන පරිදි ඒ හපන්කම කළ සගයා හාස්‍යය මුසු අනුමැතියකට හෝ අගය කිරීමකට ලක් වූ බව සැබවි. නමුත් මෙම සිදුවීම ඒ හා සම තත්වයේ ලා සැලකිය හැකිද? පන්සලේදී යාන්තමින් හෝ මා දැනගත්තා නම්, කිසිලෙසකින්වත් මෙය ගෙන ඒමට ඉඩ නොදෙමි. වහාම ආපසු ගෙන ගොස් එය බාර දී එමු යයි යෝජනා කළ ද, එවැනි දෙයක් කිරීම වඩා භයානක බව සුනන්ද සහ අන් අයගේ අදහස විය.

ආපසු නගරයට පැමිණි අපි නිවෙස් බලා විසිර ගියෙමු. බියෙන් මෙන්ම තරහින් ද පසු වූ මම ඔවුන් සමග කතා නොකර සමුගැනිමකින් ද තොරව වෙන් වූයෙමි.

මා එතෙක් ජීවිතයේදී මුහුණ දුන් බරපතලම සිදුවීමයි මේ. ගොඩ එන්නේ කෙසේදැයි සිතාගත නොහැක. පවුලේ බාලයා වූ මා ළමා අවධියේදී දඟකාර දරුවෙකු ලෙස ඥාතීන් හිතවතුන් අතර ප්‍රකටව සිටියද, දැනුම් තේරුම් ඇති යොවුන් වියේදී, යහපත් හොඳ දරුවෙකුගේ ආදර්ශයක් ලෙස ඥාතී සොයුරන් වෙත දක්වන චරිතයක් බවට පත්ව සිටියෙමි. මගේ දෙමාපියන් ද ඒ පිළිබඳව ආඩම්බරයෙන් සිටි බව දනිමි. දැන් ඒ සියල්ල අවසානය. හෙට අනිද්දාම සොරෙකු ලෙස හංවඩු ගැසෙනු ඇත. එතෙකින් නොනැවතී සිර දඬුවම් පවා විඳීමට සිදු වනු ඇත. අම්මා-තාත්තාට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේද? මතු වූ පළමු ගැටළුව එයයි.

වාසනාවකට මෙන් මා නිවසට පැමිණෙද්දී තාත්තා ගමනක් ගොසිනි. සිටියා නම් මගේ වෙනස් හැසිරීම ඔහු හඳුනා ගන්නවා නිසැක ය. අම්මාට ද කෙලින් මුහුණ නොදී ඇඟපත සෝදාගෙන කාමරයට වී එළඹෙන තත්ත්වයට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේදැයි සිතන්නට වුයෙමි.

රාත්‍රී කෑම මේසයේදී (අද බොහෝ පවුල්වල මෙවැනි දෙයක් නොමැති බව දනිමි.) දවසේ තොරතුරු කතාකරද්දී එදින ගමන ගැන ඇසූ ප්‍රශ්නවලට කෙටි පිළිතුරු දුනිමි. අම්මා සහ තාත්තා මගේ වෙනසක් දකින්නට ඇති බවට කිසිම සැකයක් නැත. සත්‍ය සිදුවීම පැවසීමට අවැසි වුවද, ඒ සඳහා ධෛර්යයක් උපදවා ගැනීමට නොහැකි විය. අව්වේ බයිසිකල් පැදීම නිසා හිස රිදෙන බව පවසා ඉක්මනින් ම ඇඳට ගියෙමි.

පසුදින, ඉරිදා මගේ ජිවිතයේ ගෙවුණු අසහනකාරි ම දිනයකි. ඇඳට ම වී කාලය ගත කළෙමි. කොයි මොහොතක හෝ මා සොයා පොලිසියෙන් පැමිණිය හැක. එම අවස්ථාවේ හැසිරිය යුත්තේ කුමන ආකාරයකට ද? අම්මා-තාත්තා මේ සිදුවීම කෙලෙසක දරා ගනීවි ද? ඉන්පසුව ඔවුන් සමාජයට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේද? ඒ දිනවලම ඉංග්‍රීසි පාඩමකදී අලුතින් උගත් “Never trouble trouble till trouble troubles you” යන ආප්තෝපදේශය සිහිකරමින්, එවැනි තත්ත්වයක් මතුවුවහොත් සත්‍යය ම පැවසීමට තීරණය කර සුදානම්ව සිටියෙමි. කිහිපවිටක් ම අම්මා පැමිණ නළලට අත තබා බලා පසුව කොත්තමල්ලි ද තම්බා දුන්නා ය. බෙහෙත් ගැනීමට යාමට සුදානම් වුව ද එය කල් දමා ගැනීමට හැකි විය. උණක් නොමැති අසහනකාරී තත්ත්වය මත දිනය ගෙවුණේ විශේෂ සිදුවීමකින් තොරවය.

සඳුදා පාසලට ගියේ ප්‍රකෘති මා නොවේ යයි කිව හැකි තරම් ය. දැනටමත් සුනන්ද පොලිසියෙන් රැගෙන ගොස් ඇති ද? අද පාසලේදී අප සියලු දෙන රැගෙන යාමට පොලිසිය පැමිණේ ද? ගුරුතුමන්ලාට සහ සහෝදර සිසුනට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේ ද ආදී නොයෙක් දේවලින් අවුල් වූ මනසකින් යුතු වෙනත් පුද්ගලයෙකි. උදෙන් ම රංජන් දැකීම මට මහත් සහනයක් විය. මේ ගැන කතාකරන්නට දැන් කෙනෙකු ඇත. සිදුවූ සියල්ල මම ඔහුට පැවසුවෙමි. අදහාගත නොහැකි ලෙස මා දෙස බැලූ රංජන් ;

“ඔව් මචං, පෙරෙයිද රෑ එහෙ ලොකු කලබලයක් තිබුණා. අම්මල එහෙමත් පන්සලට ගිහින් ඇවිත් ඔය කතාව කීවා. ඒත් කවුරුවත් උඹල ගැන සැක කළේ නැහැ. හැබැයි මට නම් නිකමට සේයාවක් වගේ හිතුණා උඹලවත් ද කියල.... ඒත් කවුද බං ඔහොම ගොන් වැඩක් කරයි කියල හිතන්නේ? ඊයේ තිස්සේ පොලිසියෙනුත් ඇවිත් හෙව්වලු. දැන් බලපුවහම මාත් අහු වෙලානේ හොරකමට..... මොකද අපි දැන් කරන්නේ?”

අප දෙදෙනාම පත් වුයේ ලොකු ම අපහසු තත්ත්වයකට ය.... ඊයේ දිනය පුරා මා විඳි බියට, අපහසුතාවයට, වේදනාවට, දැන් රංජන් ට ද මුහුණ දීමට සිදුව ඇත. සුනන්ද තවමත් නැත. සිතාගත හැකි විසඳුමක් ද නැත.

දුර එන සුනන්ද දුටු අපට ඇතිවුයේ තරහ සමග සතුට මුසුවූ හැඟීමකි. සුපුරුදු ලෙස සිනා සෙමින් පැමිණි සුනන්ද තුළ අප වෙත ඇති ආකාරයේ බියක් චකිතයක් දක්නට නොලැබුණි.

“බයවෙන්න එපා මචං ඒක කාටවත් හොයන්න බැරි තැනක හංගල තියෙන්නේ.”

“හංගල නෙමෙයි යකෝ..... දැන් පොලිසියෙන් හොයන කොට එදා හවස පන්සලට ආව අයව..... රංජන් ව අල්ලාගෙන යනවා..... මූට දෙකක් අනිනකොට කියන්න වෙනවා අපි ගැන... .... එතකොට මාව අරන් ගිහිල්ල දෙකක් අනිනකොට, මම කියනවා උඹ ගැන... ඊ ළඟට උඹට දෙකක් අනින කොට උඹට වෙනවා පෙන්නන්න හංගපු තැන්......... ඒ ඔක්කොටම වඩා මොන ලැජ්ජාවක්ද? කොහොමද ඉස්කෝලේ එන්නේ? ගෙදරට....., සර්ලට......, මුහුණ දෙන්නේ? උඹේ මාමා උඹව එලවයි ආපහු මාතරට. අපිට මොකද වෙන්නේ....?”

සුනන්දගේ මුහුණට බැරෑරුම් බවක් නැගුනේ එවිට ය. ටික වෙලාවක් කල්පනා කළ ඔහු ,

“හරි... හරි... උඹල බය නැතුව හිටපල්ලා..... උඹලා අහු නොවෙන්න මම ඕක විසඳලා දාන්නම්....”

විසඳුම කුමක්දැයි ඇසුවද ඔහු එය පැහැදිලි කළේ නැත. අපගේ කරදර කිරීම මත පැවසුවේ,

“මම පොලිසියට ගිහින් යතුර දීලා ඇත්ත කියන්නම්.....”

සැබවින්ම සුනන්ද අන් අය වෙනුවෙන් එවැන්නක් වුවද කළ හැකි හිත හොඳ යහළුවෙකි. අපට වඩා පැසුණු අත්දැකීම් ඇති චරිතයකි.

එදින මුළු දිනය ම ද රැය ද තවත් අවිනිශ්චිත කාල පරිච්ඡේදයක් විය. සවස්වරුව ද ගතවුනේ ඕනෑම මොහොතක පොලිසියෙන් පැමිණ මා රැගෙන යා හැකි බව සිතමිනි. අම්මා තාත්තාට මේ සිදුවීම කිව යුතුයැයි කිහිප විටක් ම සිතුන නමුත් තවත් දිනකට එය කල් දැමුවෙමි.

අඟහරුවාදා උදැසන සුනන්ද හිටියේ සුපුරුදු සැහැල්ලුවෙනි. රංජන් වෙත ද අලුත් තොරතුරක් ලැබී නොතිබුණි. අම්මලාගේ සැකය අප වෙත යොමු වීමට ඉඩ ඇති බැවින් නිවසේදී ඒ පිළිබඳව කතා නොකළ බවයි ඔහු පැවසුවේ. කොතෙක් ඇවටිලි කළත් සිදුවුයේ කුමක් දැයි කීම සුනන්ද හිතා මතාම පමා කළේ අපව කුතුහලයෙන් තැබීමට ය. අවසානයේදී ඔහු තම හපන්කම පැහැදිලි කළේ මෙසේ ය.

“ඊයේ හවස යතුරත් අරන් මම වැල්ලව පොලිසිය ළඟට ම ගියා..... වීරය වගේ ගියාට මොකද බය හිතුණා මචං, පොලිසිය ඇතුලට යන්න...... එතැනදී අලුත් අයිඩියා එකක් ආවා...... ටිකක් කළුවර වැටෙන්න ඇරලා කුරුණෑගල බස් එකේ පන්සල පැත්තේ සීට් එකක වාඩි වෙලා ආවා.... වැඩිය සෙනග හිටියෙත් නැහැ. දෙයීයනේ කියල සද්ද නැතිව පන්සලේ ගේට්ටුව ලඟින්ම දැම්මා. කවුරු හරි දකින කෙනෙක් හාමුදුරුවන්ට ගිහින් දෙයි.”

වටිනාම කතාව අසන්නට ලැබුණේ පසු දින රංජන් ගෙනි. ඒ ඔහුගේ නිවසේ ඇතිවූ කතා බහයි. යතුර සොරකම් කර ඇති බව දැනගත් විගස රැස්වූ දායකසභාව පොලිසියට දැනුම් දුන් අතර එදින රාත්‍රී දායක මහත්වරුන් කිහිප දෙනෙකු විහාර ගෙයි ආරක්ෂාවට පන්සලේ නතර වී ඇත. පසු දින පන්සලේ දේවාලය භාර කපුමහතා නායක හාමුදුරුවන්ගේ ද අවසරය ඇතිව දේව යාතිකාවක් කර අංගම් පිඹීමක් කළේලු. යතුර සොරකම් කළ තැනැත්තා සිහිය අවුල් වී නහයෙන් කටින් ලේ පෙරාගෙන යතුර ද රැගෙන පැමිණෙනු ඇති බවට ඔහු දැනුම් දුන්නේලු. ඊළඟ දින උදයේ පන්සලට පැමිණි අයෙකුට පන්සල් භූමියට ඇතුළුවන දොරටුව අසල ම බිම තිබුණ යතුර දැකගන්නට ලැබුණු බවත් වහාම හාමුදුරුවන් සහ දායකයන් කැඳවාගෙන විත් එය පෙන්වූ බවත් දැනගන්නට ලැබුණි. සොරා සිහි විකල්ව පැමිණීම කෙසේ වෙතත් කපුමහතා කී පරිදි ම යතුර ආපසු ලැබී ඇත.

පන්සලේ නැති වූ යතුර හමු වුයේ ඒ අයුරිනි. යොවුන් පාසල් දරුවන් කිහිප දෙනෙකු කොලුකමට කළ බරපතල වරදක් දුරදිග නොගොස් ඒ ආකාරයෙන් කෙළවරකට පැමිණීම, දින තුනක් තිස්සේ ඇඟේ ලේ වතුර වී සිටි මා ලද ලොකු ම සහනය විය.

මෙම සිදුවීමේ දී වඩාත් ම ප්‍රතිලාභ ලැබුණේ පන්සලේ දේවාලයටත් කපුමහතාටත්ය. එදිනට පසුව, දේව අනුහසින් නැතිවූ දේ සොයා ගැනීමටත්, නිමිති බැලීම ආදී වූ කටයුතු කර ගැනීමටත්, දේවාලයට පැමිණි අය කිහිප ගුණයකින් වැඩිවූ බවත් කපුමහතාගේ වටිනාකම ඉහළ ගිය බවත් රංජන් වෙතින් දැනගතිමි.

සියල්ල යහපත් ලෙස අවසන් වන අයුරින් යතුර ආපසු ගෙනගොස් දැමීම සඳහා සුනන්ද පොළඹවන්නට ඇත්තේ ද දේව බලයෙන් ම විය හැකි බව නොසිතුනාම නොවේ.

ඒ අතර මැද්දේගම ගමේ තරුණ පිරිස අතර තවත් කතාවක් පැතිරුණිලු. එනම් යතුර නැතිවීමද කපුමහතාගේ ම වැඩක් බවයි.

෴෴෴

පසු කතාව:

ගැටඹේ චෛත්‍යයේ චූඩාමාණික්‍යය අතුරුදහන්වීමේ සිදුවීම සමග, ඊට දශක තුනකට පමණ එහා සිදුවූ පන්සලේ යතුර නැතිවීමේ සිදුවීම මගේ මතකයට ආවේ මෙවැනි දේ කවදත් කොතැනදීත් සිදුවිය හැකි බව පසක් කරමිනි. සමාන සිදුවීම් සමාන ආකාරයෙන් අවසන් විය යුතු බවට නියමයක් නැත. සත්‍යක්‍රියාවෙන් පසුව චූඩාමාණික්‍යය ලැබුණා දැයි මම නොදනිමි. නමුත් කලකට පසුව එම චෛත්‍යයේ නැවතත් චූඩාමාණික්‍යයක් සවි කර තිබෙනු දක්නට ලැබුණි.

↭ ↭ ↭

අප සිව් දෙන හැර අනෙක් මිතුරන් අතරට පන්සලේ යතුර පිළිබඳ සිදුවීම පැතිර ගිය බවට ද මතකයක් නොමැත. හපන්කමකට වඩා නොහොබිනා පහත් වැඩක්, මෙන්ම ලැජ්ජා සහගත සිදුවීමක් බැවින් එය එසේම යටපත් වන්නට ඉඩ දී අප නිහඬවූවා ද විය හැක.

සුනන්ද සාමාන්‍ය පෙළ ප්‍රතිඵල ලැබීමෙන් අනතුරුව උසස් පෙළ සඳහා තම ගම් ප්‍රදේශයට යන්නට ඇත. ඉන් අනතුරුව අප දුරස් වූ අතර ඔහු පිළිබඳව තොරතුරක් නැති විය. මෙම කතාව ලියන්නට මුල පිරූ අවස්ථාවේ එම රසවත් අතීතය ආවර්ජනය කිරීම සඳහා සුනන්ද පිළිබඳව තොරතුරක් සොයා ගැනීමට ගත් උත්සාහයන් ද අසාර්ථක විය. රන්ජන් පසු කලක නියෝජ්‍ය විදුහල්පති තනතුරක් ද හොබවා විශ්‍රාම ගත්තේ ය. අනෙක් මිතුරා නිමල් තරුණ අවධියේ ම අප අතරින් සමුගත් බව දනිමි. සුනන්දගේ ඥාති සොහොයුරා පිළිබඳව ද තොරතුරක් නොදනිමි. වෙනත් සිදුවීමක් සමග යලි මා මතකයේ මතු වුවද, එම සිදුවීම ඒ දිනවල ම ඔවුන් ගේ මතකයෙන් ගිලිහෙන්නට ද ඇත.

↭ ↭ ↭

ඉහත සිදුවීම් මාලාවේ සමහර අවස්ථා, කතාවට නගද්දී අතිශයෝක්තියෙන් ඉදිරිපත් කර ඇති බවද සලකන්න.

↭ ↭ ↭

තක්කඩිකමක් මුල් කොටස 'චූඩා මාණික්‍යය' කියවා අදහස් දැක්වූ මා හිතවත් ලක්ෂ්මන් ගුණතිලක ගෙන් මා නොදත් තොරතුරක් දැනගතිමි. චූඩාමාණික්‍යය නැතිවී බව මුලින්ම දැන ගත් දින අළුයම ඔහු තම බිරිඳත් සමග බෝධි පුජාවක් සඳහා ගැටඹේ බෝධිය වෙත ගොස් සිටි බවයි ඒ. ඔහුගේ මතකයට අනුව කාලය 2004 වසර පමණ විය යුතුය.

එදින තවත් සැදැහැවතුන් වන්දනාමාන සඳහා පැමිණ සිටි බවත් හදිසියේම වන්දනා කරමින් සිටි අයෙකු චූඩාමාණික්‍යය අතුරුදහන් වි ඇති බවට කෑ ගැසූ බව ලක්ෂ්මන් සඳහන් කළේය. ඒ පුද්ගලයා පරණ ගලහ පාරේ සුළු වෙළෙන්දෙකු බවත් දිනපතා අළුයම පැමිණ තම දෑසින් බලා බෝධීන්වහන්සේගේ සහ චෛත්‍යවහන්සේගේ ආශීර්වාදය ලබාගන්නා අයෙකු බවත්ය. කලබලය අසා පැමිණි පන්සලේ නායක ස්වාමින්වහන්සේ, දින කිහිපයක සිට අසරණ මනුෂ්‍යයෙකු එහි රාත්‍රිය ගතකළ බව සඳහන් කළ බවත් ඒ මොහොතේ එම පුද්ගලයා ද සොයාගැනීමට නොහැකි වූ බවය.

↭ ↭ ↭

මෙම සිදුවීම් මාලාව කියවූ වෛද්‍යවරයෙකු වෙතින් චූඩාමාණික්‍යය නැතිවීම පිළිබඳව වෙනත් ආකාරයක කතාවක් දැනගන්නට ලැබුණි.

ඒ චූඩාමාණික්‍යය නැතිවීම පිළිබඳව සැකය යොමු වූ තවත් කණ්ඩායමක් පිළිබඳවයි. සමහර දායක මහත්වරුන්ට අනුව මෙම චූඩාමාණික්‍යය සොරකම් සිදුකර ඇත්තේ මත් කුඩු වලට ඇබ්බැහි වී සිටි කිහිප දෙනෙකි. ගැටඹේ දුම්රිය ගේට්ටුව අසල තැඹිලි වෙළඳාමක් කරගෙනගිය ඔවුන් මතට ඇබ්බැහි වී සිටි බවත් ඒ වෙනුවෙන් මුදල් සොයාගැනීම සඳහා විවිධ අකටයුතු වල යෙදුනු බවත් ප්‍රකට රහසකි.

දායක සභාවේ සත්‍යක් ක්‍රියාවට දින කිහිපයකට පසුව මෙම පුද්ගලයෙකු දුම්රිය ගේට්ටුව අසලදී වාහනයක ගැටී රෝහල් ගතකර ඇත. ඒ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍යපීඨ ප්‍රදර්ශනය සුදානම් කිරීම සඳහා වැඩකරමින්සිටි සිසුවකු රැගෙන යාමට පැමිණි වෛද්‍යවරයෙකුට අයත් රථයකය. එම කතාවට අනුව පාරේ යන වාහන වලට ඕනෑකමින්ම ගැටී තුවාල සහ ලේ පෙන්වා හිමිකරු බිය ගන්වා මුදල් ලබාගැනීම මෙම කල්ලියේ මුදල් සොයාගන්නා තවත් ක්‍රමයකි. නමුත් එදින බීමතින් සිටි මොහුගේ ඉලක්කය වැරදී තදින් වාහනයේ ගැටී විසිවී මාරාන්තික තුවාල සිදුවී ඇති අතර රෝහල් ගතකිරීමෙන් පසුව මියගොස් ඇත.

දායක සභාවේ යම් යම් අයට අනුව එය සත්‍යක් ක්‍රියාවේ ඵල දැරීමකි.

පදිකයාගේ වරදින්ම වුව තම වාහනයේ ගැටී මියගිය අයගේ අවමගුලට උදව් කිරීමට ගිය වෛද්‍යවරයාටද සෑහෙන පිරිවැයක් දැරීමට සිදුවූයේලු. (මෙහි නීතිමය පැත්ත කෙසේ විසඳුනිදැයි මම නොදනිමි.)

එයට දින කිහිපයකට පසුව පළවූ පුවත් පත් වාර්තාවක සඳහන්ට වූයේ තම මියගිය සගයෙකු මිහිදන් කළ දින රාත්‍රියේ සුසානභුමියේ වල මතට ගොස් ඔවුනටම අවේනික වූ යම් චාරිත්‍රයක් ඉටු කරමින් සිටි මත්කුඩු වලට ඇබ්බැහි වූ කල්ලියක සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙකු පොලිසියේ මත්ද්‍රව්‍ය මර්ධන අංශය මගින් අත්අඩංගුවට ගත් බවයි. මෙවන් චාරිත්‍රයක් ඇති බව පොලිසිය දැනගෙන සිටි බවත් ඒ අනුව මෙම වැටලීම සිදුකළ බවක් ද එම වාර්තාවේ වූයේලු.

↭ ↭ ↭

එක් සිදුවීමක් හරහා එකටෙක ඇඳුනු තව කොතෙක් දේ ගැන කතාකිරීමට හැකිද?

ස්වර්ණමාලී මහා සෑ මෑත ඉතිහාසය I

ශිෂ්‍ය පාර්ලිමේන්තුව

තක්කඩිකමක් ...II

About Me

Search

Popular Posts

Labels

Blog Archive

Contact Form